Elias Canetti – De behouden tong. Ik was net afgestudeerd en woonde in een donkere kamer in een oud huis in Breda, waar de klimop zijn weg naar binnen zocht. Buiten was het zomer, binnen lag ik op de grond te lezen. Ik las ‘massa en macht’ van Canetti en werd er verliefd op, op het fragmentarische en het overkoepelende van zijn schrijven. Het boek is als een sterrenstelsel. Sindsdien koop ik alles van Canetti dat ik tegenkom, en ik geef het net zo lief weer weg. Dit is de derde ‘behouden tong’ in mijn bezit. Ik weet niet hoelang ik hem kan behouden.

Advertenties



Al snel te slecht weer voor een wandeling en daarom met de auto rondgereden, langs stuwdammen, jezussen en spekkoekbergen (term van Bram de Wijs). ’s Avonds met een geitenbok bij de kachel gezeten. Het bokje was geboren met gevouwen pootjes waardoor ze niet hoog genoeg bij de moeder kon reiken voor melk. De eigenaar van de boerderij heeft haar beentjes gespalkt tot ze recht groeiden (?) en in de tussentijd haar zelf melk gegeven. Inmiddels houdt ze niet zo van andere bokjes, maar wel van mensen, en mekkert ze bij de voordeur om naar binnen gelaten te worden.

Van Bologna – San Benedetto Val di Sambro in een Fiat500. Op zoek naar koffie en ijs namen we een afslag die drie kilometer een binnenweg volgde, hoger de bergen in. De eerste kilometermeter lag er nog asfalt, daarna niet meer en werd de weg steeds slechter.
Wat is het punt waarop je gaat omdraaien? Is dat op het moment dat weg niet meer verhard is, de kuilen steeds dieper en gevuld met water zijn, of als de bochten steeds scherper worden en dichter bij de klif komen? Na elke bocht dachten we, dan kan dit stukje óók nog wel. En bij de laatste kilometer sloegen we een bocht om, meer het bos in, er lag een tak op de weg. Bij een verkenning te voet zagen we, na déze bocht is de weg weg. Omgedraaid en teruggegaan.
Het appartement in San Benedetto Val di Sambro was geweldig, we sliepen in een grote boerderij met veel geiten en kippen. In de streek hebben we sowieso veel grote kippenrennen gezien, waar lobberige labradors verrassend snel meerennen met wandelaars die voorbij komen. De honden zijn tegen de vossen denk ik. De hokken worden gemaakt van restmateriaal, vooral bedbodems. In de namiddag wandelen we nog een stukje van Via Degli Dei (de wandelroute tussen Bologna en Florence.)

%d bloggers liken dit: