archiveren

Teksten

Die dag is er op de hele wereld niemand gestorven.
Niemand is gestruikeld of onder een auto gelopen.
Niemand haalde een nieuw zakje chemo net niet.

Er werd gedanst in het crematorium.
Er werd gedanst uit overbodigheid.
Gedanst omdat we niet nodig zijn
Niet gebakken broden zijn.

Pas later werd duidelijk dat
ook niemand die dag geboren was
Alles zette zich schrap, alles bleek die dag te krap.
Niemand had een eerste huil.

De dag na die dag
vlogen er in de avond
overal kraamkamers in brand
de norm herstellend.
(niets aan de hand)

mijn dag begint pas

als de kinderen uit zijn
en met natte haren,
(laatste uur bok, blokuur gym)
met gestrekte benen,
in de uitstrekkende tijd,
staand fietsend naar huis toe gaan.
(lucht nog helder, daar toch de maan)

jullie slapen.
het is mijn avond,
of,
de nacht is van mij.
Mijn leven trekt
zonder getuigen voorbij.

Weet je nog dat je altijd nieuwsgierig was?
Nee
Echt niet? Je vinger was een baken
in de klas. Je schreef je vragen
op briefjes, schoof ze door naar de docent

en bewaarde alle antwoorden in een map.
Weet je dat niet meer?
Weet ik niet meer.
Weet je nog je lievelingsvak?

Nee.
Het was scheikunde.
Weet je nog de
 paniek
bij het idee van leegte
tussen de kleinste deeltjes?
Ja.

Ja.
Ja. 

De hoek van de tafel
zette zijn handtekening
op mijn voorhoofd.
De sleutel, in het slot
stak het nog
net mijn wenkbrauw toen
oma de deur opende
en ik er tegenaan liep.
De stoep vouwde mijn
lip om mijn tand heen.

Overal zijn de dingen die zich
tegen je aan willen drukken.
Die je openen om
nog dichter bij je te zijn.