archiveren

Gedaan

Mijn blog was ooit bedoeld als een stiekeme speeltuin in een hoek van het internet, een muur waar ik tegen kon zingen om te horen hoe het geluid terug zou kaatsen. Maar ik merk dat ik steeds minder hier plaats, omdat ik me verplicht voel om te vertellen wat er allemaal speelt op professioneel vlak. En dat vind ik helemaal niet interessant om te doen. Ik wil het anders. Voortaan, af en toe komt er een berichtje (iets als, hoera, ik heb een Zilveren Penseel gewonnen), maar meestal komen hier weer kleine snippers. Er moet rook uit de machine komen. Meestal non-interessant en meestal moet ik veel schaamte overwinnen om iets te plaatsen, maar, hij móet blijven draaien. Voor een ieder die zich heeft aangemeld om een mailtje te ontvangen bij elk nieuw blogbericht, voel je vrij om je weer uit te schrijven. Ik beloof dat ik niet teleurgesteld zal zijn.



Al snel te slecht weer voor een wandeling en daarom met de auto rondgereden, langs stuwdammen, jezussen en spekkoekbergen (term van Bram de Wijs). ’s Avonds met een geitenbok bij de kachel gezeten. Het bokje was geboren met gevouwen pootjes waardoor ze niet hoog genoeg bij de moeder kon reiken voor melk. De eigenaar van de boerderij heeft haar beentjes gespalkt tot ze recht groeiden (?) en in de tussentijd haar zelf melk gegeven. Inmiddels houdt ze niet zo van andere bokjes, maar wel van mensen, en mekkert ze bij de voordeur om naar binnen gelaten te worden.

Van Bologna – San Benedetto Val di Sambro in een Fiat500. Op zoek naar koffie en ijs namen we een afslag die drie kilometer een binnenweg volgde, hoger de bergen in. De eerste kilometermeter lag er nog asfalt, daarna niet meer en werd de weg steeds slechter.
Wat is het punt waarop je gaat omdraaien? Is dat op het moment dat weg niet meer verhard is, de kuilen steeds dieper en gevuld met water zijn, of als de bochten steeds scherper worden en dichter bij de klif komen? Na elke bocht dachten we, dan kan dit stukje óók nog wel. En bij de laatste kilometer sloegen we een bocht om, meer het bos in, er lag een tak op de weg. Bij een verkenning te voet zagen we, na déze bocht is de weg weg. Omgedraaid en teruggegaan.
Het appartement in San Benedetto Val di Sambro was geweldig, we sliepen in een grote boerderij met veel geiten en kippen. In de streek hebben we sowieso veel grote kippenrennen gezien, waar lobberige labradors verrassend snel meerennen met wandelaars die voorbij komen. De honden zijn tegen de vossen denk ik. De hokken worden gemaakt van restmateriaal, vooral bedbodems. In de namiddag wandelen we nog een stukje van Via Degli Dei (de wandelroute tussen Bologna en Florence.)