archiveren

B.

Elias Canetti – De behouden tong. Ik was net afgestudeerd en woonde in een donkere kamer in een oud huis in Breda, waar de klimop zijn weg naar binnen zocht. Buiten was het zomer, binnen lag ik op de grond te lezen. Ik las ‘massa en macht’ van Canetti en werd er verliefd op, op het fragmentarische en het overkoepelende van zijn schrijven. Het boek is als een sterrenstelsel. Sindsdien koop ik alles van Canetti dat ik tegenkom, en ik geef het net zo lief weer weg. Dit is de derde ‘behouden tong’ in mijn bezit. Ik weet niet hoelang ik hem kan behouden.

Advertenties

marksmeets

Op het bureau ligt Mark Smeets, De triomf van het tekenen. (Fake Booij, Luuk Smeets, Piet Schreuders en René Windig (samenstellers): De triomf van het tekenen – Mark Smeets1942-1999 (Scratch Books)). Ik vond dit een indrukwekkend boek, o.a. vanwege de zichtbare strijd tussen werk in opdracht en autonoom schetsboekenwerk en het charmante en enorm raadselachtige van de onafgeronde pagina’s waarbij het de vraag is of de strip wel leesbaar was geworden als er wel iets in de tekstballonnetjes had gestaan. Mark Smeets tekende als een radio. Alle fragmenten terwijl je van kanalen wisselt komen naast elkaar op papier. Er zitten tekeningen waarbij hij geïnspireerd werd door Hercules Segers, waar momenteel blijkbaar (ik ga het morgen eens bezien) mooi werk van in het rijksmuseum te zien is. Sowieso was Smeets een tekenaar die vaak andere geesten in zijn pen liet. Dan weer is de invloed van die Hercules Segers voelbaar, dan Crumb, of Hergé, of Hokusai. In een van de eerste hoofdstukken van dit boek is een overzicht te zien van zijn veranderende schrift. De steeds totaal veranderende letter gaf mij klein beetje een benauwend gevoel. Ik geloof niet in grafologie, maar blijkbaar zit er in mij toch het idee vast dat een handschrift, net als een karakter, over de jaren niet al te veel mag veranderen, ergens een constante moet hebben.

%d bloggers liken dit: