Voorjaarsterugblik


Een terugblik. Er was een residentie in het klooster sint catharinadal, Benny Lindelauf en ik kregen de Woutertje Pieterse Prijs voor Hele verhalen voor een halve soldaat. Konrad en ik vierden dat we vijf jaar samen zijn. Hij had zijn eerste concert (voor publiek) met de Konrad Koselleck Big Band sinds een jaar, dat is hier terug te zien. In het publiek zitten voelde afwisselend vreemd en vertrouwd. De dag daarna bezochten we de piramide van Austerlitz. Ik wilde er eigenlijk vooral heen omdat ‘Austerlitz’ zo’n magische klank heeft, ook door dat geweldige boek van W.G. Sebald. De piramide bleek een bedroevende plek, waar we in de motregen klamme broodjes kaas hebben gegeten. We werden enthousiaster van de car wash waar we op de terugreis doorheen gingen. Verder was ik even in Oosterhout, om met mijn zus en haar vriend op de kittens van mijn ouders te passen.

In het voorjaar waren Konrad en ik een week in Bergen. Het huis waar we mochten blijven heeft nu een aanlooppauw. Pauwen slapen blijkbaar in bomen. In de schemering vertrok zij naar haar vaste tak. Ze steeg op vanaf de tuintafel. Één keer vloog ze niet hoog genoeg en belandde ze in de struiken, waar ze claxonnerend en toeterend weer uit opvloog. Als je de gordijnen opende, kwam zij voor het raam staan, met haar hoofd steeds in andere hoeken de boel inspecterend. Een lief dier.

Vanuit de tuin kijken naar de Illustratie Biënnale 2021 was fijn, met de zon op je bol. (Maar ik miste soms het droomachtige gevoel dat je in (film-)theaters krijgt, als het licht gedempt wordt en het beeld de grootste lichtbron wordt.) Gelukkig was het werk al droomachtig, en deze editie begon al goed met het werk van Peter Van den Ende. Ook werd de Illustratie Ambassade gelanceerd, een internationaal platform gewijd aan de kunst van illustratie.

Inmiddels zijn we weer terug in Amsterdam. Het raam van het atelier staat open, de hooikoorts zegt hoi, en ik ploeter langzaam verder.

Reacties zijn gesloten.