Ik werd door Nathan meegevraagd naar de première van Trans*tapes, een filmproject van Bart Peters, Jonah Lamers and Chris Rijksen. De Trans*Tapes bestaan uit zes portretten over zes transgenders, de filmzaal in de Lieve Vrouw in Amersfoort zat nokvol. Op de website van de makers staat over dit project: ‘The Trans*Tapes is a series of six short portraits about transgender people in the Netherlands. Each portrait provides insight into the life and journey of a strong individual. The Trans*Tapes give a diverse and layered image of what it can mean to be transgender. Each individual featured in the series tells their own, nuanced story resulting in a personal and diverse perspective of a label so often stereotyped. Stories with the topic ‘transgender’ frequently make transgender people into subjects instead of humans. In a reaction to this, the Trans*Tapes portraits focus on strength, positivity and human resilience.’  Die beschrijving klopt met wat er op de première te zien was. Je kan documentaires over transgenders op een lijn leggen met links object en rechts mens. Helemaal links op de lijn liggen programma’s als shockdoc, waarin een mens naakt op een operatietafel wordt gelegd, omringd door rouwende familieleden. Vaste attributen in deze programma’s zijn de kinderfoto’s en meestal moet er gesuggereerd worden dat je op een soort operatievakantie gaat waardoor bij terugkeer je buren enorm geschrokken zijn. In het midden van de lijn ligt een programma als hij is een zij, waarin Arie Boomsma heel gevoelig naar iedereens geslachtsdeel mag informeren maar niemand eens vraagt of Arie die van hem dan eens wil laten zien. En of die het doet. En wat hij er allemaal mee kan. En of hij tevreden is. Ik begrijp niet helemaal waarom in dit programma het intieme lichaam alsnog een publiek domein moet zijn en waarom de grens tussen publiek en privé precies tussen de transgenders en de non-transgenders ligt. Ja, natuurlijk begrijp ik dat wel, maar het is niet goed.

De makers van de Trans*Tapes vertelden tijdens een Q&A dat ze vooral iets wilden maken dat ze vroeger zelf hadden willen zien. Aanvullend op hun website staat dat ze zich niet goed kunnen identificeren met de narratieven die ze nu tegenkomen. Dat laatste vind ik extra interessant. Eigenlijk, een standaard documentaire-narratief kristalliseert zich, (misschien zoals het gros van de docu’s over Gilles de la Tourette zich op coprolalie focust) en andere makers verlaten weer die vorm.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: