Over telefoons en fictie

Een tijd terug las ik de brieven die J.M. Coetzee en Paul Auster elkaar schreven. Coetzee schreef in een van die brieven iets dat me bij is gebleven. Hij vraagt Paul Auster hoe deze omgaat met telefoons in zijn fictie en schrijft over het ontbreken van mobiele telefoons in zijn eigen werk.

Toevallig vond ik later die week een interview met o.a de scenarist van de film Kids van Larry Clark. Een heftige film waarin een meisje een jongen probeert te vinden die haar met HIV heeft besmet. De scenarist suggereert dat een film als Kids niet meer gemaakt kan worden omdat het meisje de jongen gewoon op zou bellen of in elk geval via een scherm in contact komt. De hoofdpersoon zou nu niet onvindbaar zijn en die onvindbaarheid is juist onderdeel van de premisse van Kids. Suggereren dat Telly als enige jongen in zijn omgeving geen mobiele telefoon heeft past helemaal niet bij zijn karakter en past ook niet bij een film als Kids.

Het misverstand lijkt mij een stuwend onderdeel van zoveel verhalen. Mij hindert de afwezigheid van mobiele telefoons in de verhalen van Coetzee niet omdat ik niet van elk verhaal verwacht dat het zich in het licht van het nu afspeelt. Ik hou van verhalen die dat juist niet doen, het allerliefste lees ik verhalen die zich een soort maquette-achtig dorp afspelen (Aan de voet van de gletsjer / een doodgewoon leven). Het geeft verwarringsruimte, de mensen die zonder gps en telefoon kunnen verdwalen of onvindbaar zijn. Sindsdien zoek ik in boeken of er smsjes in staan. Of whatsappjes. En hoe dit werkt. En of het werkt. Want er is natuurlijk ook ruimte voor misverstand bij mensen die elkaar steeds non-verbaal berichten. Maar ik kom het weinig tegen. 

Ik dacht weer over telefoons na toen ik een playthrough keek van Until Dawn, een game waarbij je als speler steeds de personages één kant op kan sturen. Maak je de juiste keuzes, dan is iedereen na dageraad nog in leven. Maak je de verkeerde keuzes, dan verlies je personages. Thrillers en horrors spelen zich vaak af in rurale gebieden. De personages slaan een zijweggetje in, lopen door bossen, drijven van de bewoonde wereld vandaag, vallen eigenlijk van de kaart. En mocht een persoon zich toch onder de mensen blijven begeven, dan ben je wel geïsoleerd in een waan. Dan zit je op een vliegtuig waarbij niemand wil geloven dat je een kind hebt. Eigenlijk volgen die verhalen de structuur van isolatie + naderende onbekende = terreur.
Onbekende: moordenaar / psychopaat / monster / iets.
Isolatie: (vroeger en nog steeds voornamelijk) locatie.

Ik kijk geen horrorfilms meer, maar ik zou het eens moeten doen om te zien of filmmakers nu het idee van isolatie hebben uitgebreid. Behalve de afzondering die met de locatie meekomt kan je ergens nog het wegvallen van de mobiele telefoon als isolatiebonus meepakken. Er is geen bereik. Of, geloofwaardiger, de batterij is leeg.

De makers van Until Dawn kozen voor iets dat zo geforceerd was dat het opviel. Alle personages hadden één voor één niets meer aan hun telefoon. Iemand verloor opzichtig haar telefoon bij een achtervolging, een ander had een lege batterij, weer een groepje mensen had sowieso geen bereik op de bergtop.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s