Over overtolligheid.

Even geen facebook meer. Geen instagram meer. Geen twitter meer. (Ik heb wel twitter maar weet het wachtwoord niet en ik weet ook niet meer aan welk adres ik het heb gekoppeld. Twitter is een robot die uit mijn naam automatisch deze blogberichten herplaatst.) 

Ik heb deze dingen weggedaan omdat ik ze overtollig vind. Als ik per se een hoek op het internet moet hebben, laat het dan een blog zijn. Een hoek, geen kruispunt. En ik sta met mijn gezicht naar de muur en werp iets over mijn schouder zonder voortdurend om te kijken. Is dat geen variant op het romantische idee van voor-jezelf-schrijven? Ja, maar ook ideeën die gelogen zijn kunnen bruikbaar blijken.

Met betrekking tot spullen zijn er twee richtingen in mij die aan mij trekken. Ga ik woekeren of ga ik snijden? Terwijl ik dit schrijf schiet steeds de zin ‘spullen maken schuldig’ door mijn hoofd. Ik weet niet precies wat ik hiermee wil zeggen en ik denk dat elke zin eindigend op ‘schuldig’ naar engagement of het christendom ruikt maar ik denk dat het rondzingt omdat ik mij schuldig voel omdat ik dingen bezit. 

En nu ik verhuis merk ik dat het er misschien te veel zijn. In plaats van dat ze dun, uitgespreid en vanzelfsprekend in de woning zijn, liggen ze nu geconcentreerd in dozen die ik amper kan tillen. De uitgesmeerde jam terug in de pot. Als ik een doos til zakt de bodem door, alsof de dingen daar willen blijven. Van de acht dozen die ik nu heb ingepakt zijn er zeven met boeken. De eerste laag van overtollig boek, (dat wil zeggen, boeken waar ik niet echt verliefd op werd of die verder ook geen passages hadden waar ik verliefd op werd) heb ik al jaren geleden in het ouderlijk huis gelaten. Misschien is het tijd om een tweede laag af te schudden. Ik lees soms het idee dat als je meer en meer wegsnijdt, je een essentie zal overhouden. Maar wat als je essentie in de verscheidenheid ligt? 

Mensen voelen verschillende grenzen van verzadiging aan. De hoeveelheid stof in het huis van mijn ouders is klein. Zij vinden veel overtollig. Als je naar de afbeelding van het atelier van Francis Bacon kijkt (de foto rechts. De foto links is de kamer van Henry Darger), dan kent die ruimte eigenlijk geen verzadiging. Zelf verlang ik naar een ruimte met geen spullen, spul, stof (en synoniemen). Maar ik neig naar slib. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: